پژمرده از عطش رخسار شيرخوار * بيمار را ز تشنگى افزوده تاب و تب » چون ديد پاسخى نرسيدش به گوش جان * ز آن دوستان صادق و ياران با ادب آهى كشيد و گفت : « خدا باد يارتان * خوش رفته‌ايد آيمتان من هم از عقب » باد اين خبر به سوى حرم برد در نهفت اصغر به گاهواره فغان بركشيد و گفت : لبيك اى پدر كه منت يار و ياورم * در يارى تو ، نايب عبّاس و اكبرم مدهوش باده‌ى خُم ميخانه‌ى غمم * مشتاق ديدن رخ عمّ و برادرم آب ار نمىرسد به لب لعل نازكم * شير ار نمانده در رگ پستان مادرم در آرزوى ناوك تير سه شعبه‌ام * در حسرت زلال روانبخش كوثرم در شوق آن دقيقه كه صيّاد روزگار * با ناوك كمان قضا بشكند پرم خواهم به شاخ سِدره نهم آشيان فراز * تا بنگرى كه عرش خدا را كبوترم هرچند جثّه كوچك و تن لاغر است ، ليك * از دولتت هواى بزرگيست در سرم آن قطره‌ام كه سالك درياى قلزمم * آن ذرّه‌ام كه عاشق خورشيد انورم با دستهاى كوچك خود جان خسته را * در كف گرفته‌ام كه به پاى تو بسپرم آغوش برگشاى و مرا گير در بغل * تا گوى استباق « 1 » ز ميدان به در برم » شاه شهيد در طرب از اين ترانه شد او را به برگرفت و به ميدان روانه شد آمد ميان معركه گفت : اى گروه دون * كز راه حق شديد به يك بارگى برون از جورتان تپيد به خون اكبر جوان * وز ظلمتان لواى ابى الفضل شد نگون ديگر بس است ظلم كه شد از حساب بيش * ديگر بس است جور كه گشت از شُمَر فزون اين طفل شيرخواره سه روز است كز عطش * نوشد به جاى شير ز پستان غصّه ، خون رنگ بنفشه يافته رخسار چون گلش * بيحاده فام كرده لب لعل لاله‌گون گيرم كه من به رغم شما باشدم گناه * اين بيگنه خلاف نكرده تاكنون آبى دهيد بر لب خشكش خداى را * كاندر دلش شكيب نه و اندر تنش سكون « 2 » گفتار شه هنوز به پايان نرفته بود * كان طفل ناله‌اى ز جگر زد چو ارغنون آنگاه خنده‌اى به رخ شه نمود و خفت * ديگر ز من مپرس كه شد اين قضيه چون اين قاصد اجل ز كجا بود ناگهان * و آن را به حلق تشنه كه بوده است رهنمون شد پاره حلق اصغر بىشير و تازه گشت * زخم دل حسين جگر خسته از درون

--> ( 1 ) - استباق : پيشى گرفتن ، سبقت گرفتن . ( 2 ) - امام براى هيچكس از دشمن تقاضاى آب نكرد . در كتابهاى معتبر تاريخى آمده كه امام قصد خداحافظى از فرزندش را داشت و او را بوسيد كه دشمن به سوى گلوى اصغر تير پرتاب كرد . ر . ك . به ارشاد شيخ مفيد . اللهوف ابن طاووس . شهادت على اصغر .